Unieś głowę jak źródło,

z niej powstanie kolor

i nazwanie wszechrzeczy,

i płynienie porom.



Widzisz, wszystko spełnione,

czas po brzeg nalany

i niebo syte żaru

jak złote fontanny.



A wszystko możesz spełnić

od nowa i począć

widowiska w obłokach

tryskające oczom.



I wszystko co przypomnisz,

będzie jak czas głuchy,

nad którym jak nad ciałem

zawirujesz duchem.



Bo kochać znaczy tworzyć,

poczynać w barwie burzy

rzeźbę gwiazdy i ptaka

w łun czerwonych marmurze.



III 1942


Moje myśli są ciemniejsze od obcych słów proroków

moich słów prawdziwych nie zna nikt.

Kto z was wierzy, że oto na polanie czerwonych obłoków

Przebiegł koń apokalipsy i znikł?

Kto wierzy, że w niedzielne popołudnie

nad pyłem odświętnych przechodniów

spadło siedem nieboskłonów w zawiei planet, a w próżni

sypano garściami dukaty płonących pochodni?

Czy byliście w pociągach pustych, które anielsko wstąpiły w zaświat?

Na ostatnich stacjach, gdzie urywa się czas,

gdzie w czarnych lustrach wypisano ostateczne znaki i hasła

kto z was zna cmentarz świata i nieustanny potop gwiazd?



Czy widzicie : w mroku odchodzą idee rzeczy i czyści

ludzie, których nigdy nie było,

i że Chrystusa tylko Szatan wymyślił

żebyście mogli na codzień zabijać Boga i miłość.