Unieś głowę jak źródło,

z niej powstanie kolor

i nazwanie wszechrzeczy,

i płynienie porom.



Widzisz, wszystko spełnione,

czas po brzeg nalany

i niebo syte żaru

jak złote fontanny.



A wszystko możesz spełnić

od nowa i począć

widowiska w obłokach

tryskające oczom.



I wszystko co przypomnisz,

będzie jak czas głuchy,

nad którym jak nad ciałem

zawirujesz duchem.



Bo kochać znaczy tworzyć,

poczynać w barwie burzy

rzeźbę gwiazdy i ptaka

w łun czerwonych marmurze.



III 1942


Smutny ,jaki smutny człowiek uśpiony w zdarzeniach,

w zdarzeniach prawdziwych.

Jakbyś kreślił kółko na piasku ,a w dębów cienie

jak w rzeczywiste zamki kolorowe powprawiał szyby.



Tak sobie nieroztropnie - niby przypominasz

dziecięce twierdze z pisaku.

Uwierzyć łatwo : żyjesz tam ,

a teraz śnisz tylko

oślepiający sen piorunów, krzywdy i blasku.



Jakże spokojnie ,choć upłynął dwudziesty rok ,

nie wierzyć w rzeki ognia, przez wiatr unoszonych ludzi,

tonąc po brzegi spojrzenia w rzeczywistość.



Ale ja się obudzę ,ale ja się obudzę.