Unieś głowę jak źródło,

z niej powstanie kolor

i nazwanie wszechrzeczy,

i płynienie porom.



Widzisz, wszystko spełnione,

czas po brzeg nalany

i niebo syte żaru

jak złote fontanny.



A wszystko możesz spełnić

od nowa i począć

widowiska w obłokach

tryskające oczom.



I wszystko co przypomnisz,

będzie jak czas głuchy,

nad którym jak nad ciałem

zawirujesz duchem.



Bo kochać znaczy tworzyć,

poczynać w barwie burzy

rzeźbę gwiazdy i ptaka

w łun czerwonych marmurze.



III 1942


Zasłoń firanki, szklana madonno złudzenia!

Już nie ma nic za oknem, którym uwiądł pejzaż.

Noc, w którą tylko wieczór śmiercią wejrzał,

ciszę w bolesne kraty drzew poplątanych zamienia.

Śmierć w ciężkich ramach z ołowiu wieszam na ścianie.

Zasłoń firanki, szklana madonno złudzenia!

To obojętność spada mi w oczy jak kamień,

gorzki świt deszczu więdnie w niedochceniach.

Smutne pociągi są obojętnym pościgiem,

węszą po śladach pomiętych brudną ulicą,

i każdym świtem płacz mi się zrywa jak wybieg.

Czuję brzęczącą jak komar zgubiony - nicość.

Wieczór bezdomny umarł mi cicho na rękach...

Niebo zapina d1rnury na księżyc jak żeton.

Zasłoń firanki, szklana madonno złudzenia!

Patrzę: wiatr przechodzi pod rękę z umarłą gazetą.