Unieś głowę jak źródło,

z niej powstanie kolor

i nazwanie wszechrzeczy,

i płynienie porom.



Widzisz, wszystko spełnione,

czas po brzeg nalany

i niebo syte żaru

jak złote fontanny.



A wszystko możesz spełnić

od nowa i począć

widowiska w obłokach

tryskające oczom.



I wszystko co przypomnisz,

będzie jak czas głuchy,

nad którym jak nad ciałem

zawirujesz duchem.



Bo kochać znaczy tworzyć,

poczynać w barwie burzy

rzeźbę gwiazdy i ptaka

w łun czerwonych marmurze.



III 1942


Dziewczyna śpiąc odrzuca ręce w górę,

w sąsiedni sen, który się o nią otarł,

a nad nią drżą ciągnące długim sznurem

zjeżone kły - jak ciche myśli kota.



Więc bierze sen i mrucząc wtula usta

w puszystą sierść, przyklada ją do piersi,

aż skośny cien wychodzi nagle z lustra

i sen jak wzrok zachodzi białą śmiercią.



Dziweczyna śniąc nazywa po imieniu 

zielony liść i chmury, które plyną,

i skośny cien zamknięty we wspomnieniu

i budzi się, i nie zna żadnych imion.



A wtedy świt zamyka pusty pokój

jak bialy dzwon. Dziewczyna w odrętwieniu

widzi w swych snach różową krew obłoków

i tropy łap - jak czarnych gwiazd na ziemi.