Unieś głowę jak źródło,

z niej powstanie kolor

i nazwanie wszechrzeczy,

i płynienie porom.



Widzisz, wszystko spełnione,

czas po brzeg nalany

i niebo syte żaru

jak złote fontanny.



A wszystko możesz spełnić

od nowa i począć

widowiska w obłokach

tryskające oczom.



I wszystko co przypomnisz,

będzie jak czas głuchy,

nad którym jak nad ciałem

zawirujesz duchem.



Bo kochać znaczy tworzyć,

poczynać w barwie burzy

rzeźbę gwiazdy i ptaka

w łun czerwonych marmurze.



III 1942


O ty mój smutku cichy,

smutku gwiazdek maleńkich,

Nazywałem, szukałem

brałem ciebie do ręki.



Jak to się ciało twarde

tak w piasek albo w glinę

zamienia w moich dłoniach,

pragnienie każde- w winę.



Jak to się - kiedy dotknę-

kwiat przeobraża w ciemność,

a poszum drzew - w głuchotę,

a chmury - w grzmot nade mną.



Jak to ja nieobaczny

mijam, sam sobie błachy,

i rzeźbę zanim zacznę

marmur wypełniam strachem.



Jak to ja nasłuchuję

błyskawic w niebie trwogi.

Jakże to ja nazywam

każde czynienie- Bogiem?



Otom strzęp oderwany

od drzewa wielkich pogód,

sam swym oczom nie znany

obcy swojemu Bogu.



Oto słyszę, jak w popiół

przemieniam się i kruszę.

I coraz mniejszy ciałem

wierzę we własną duszę.



1.XI.1942