Jesienie rok za rokiem idą,

gwiazdy jak deszcze szyby tną.

Zielone łanie na polanie,

u okien huczy serca bąk.



Nie płacz, kochana, lat złowrogich,

spod twoich rzęs zielony liść,

ptaki i drzewa trysną, drogi,

po których dalej trzeba iść.



Liście opadły. Wrócą liście

i modlitewne łuki gór,

przeminą ludzie w nienawiści,

zostanie trzepot ptasich piór.



Knieje się pienią - tylko pomyśl -

w powietrza falującym tchu

niedźwiedzi pomruk zaczajony,

niebieski jezior duch.



Nie płacz, kochana. Śpij w cierpieniu,

na dłoni mojej drżący ptak,

rzekom i mnie, i wiosen cieniom,

i miłowaniu lat.



Przeminie łoskot burz gwiaździstych,

nie stanie ludzkich burz.

Nam, śpiewającym pieśni czyste,

serce rozetnie czas jak nóż,



Bo już kolebią aniołowie

imię - jak złote imię gwiazd,

próchnieje pod stopami czas,

zostaje wieniec chmur na głowie.



Bo już kolebią aniołowie

na niewidzialnych dłoni śnie

proste jak sosna, czyste dnie

rosnące w ptasim słowie.



29 IX 1942


Dzień wróbli i jasności!

W dzbanuszkach małych ptaszków

świat się ustał miłością,

niefrasobliwą łaską.



Na wyciągnięcie ręki

mam czystość ich, puszystość

jakbym dotykał ciebie

gałęzią ich- wielolistną.



Niebo się ziemi skłania

leżąc śniegiem na drzewach

oczy mrużysz, zasłaniasz

piórka w blasku nagrzewasz.



Nie zerwiesz się, nastroszysz

ciepło ptasiego futra

odpowiesz wróblim głosem

w moją ciemność - malutka.



Bo w tym śniegu ludzie -

- my z czarnymi sercami.



Ziemio przez nas zabita,

rzeszą tych ptaków czystych

Módl się za nami!



2.I.43