Moje myśli są ciemniejsze od obcych słów proroków

moich słów prawdziwych nie zna nikt.

Kto z was wierzy, że oto na polanie czerwonych obłoków

Przebiegł koń apokalipsy i znikł?

Kto wierzy, że w niedzielne popołudnie

nad pyłem odświętnych przechodniów

spadło siedem nieboskłonów w zawiei planet, a w próżni

sypano garściami dukaty płonących pochodni?

Czy byliście w pociągach pustych, które anielsko wstąpiły w zaświat?

Na ostatnich stacjach, gdzie urywa się czas,

gdzie w czarnych lustrach wypisano ostateczne znaki i hasła

kto z was zna cmentarz świata i nieustanny potop gwiazd?



Czy widzicie : w mroku odchodzą idee rzeczy i czyści

ludzie, których nigdy nie było,

i że Chrystusa tylko Szatan wymyślił

żebyście mogli na codzień zabijać Boga i miłość.


Z pętli latarń jak wzrok ku tobie oderwać?

Oto miasto umarłe od żalu.

Ulicą przechodzi ślepy pies dozorcy, 

a różowe suknie wracają z balów.

Lokomotywy jesienią żółkną i sypią liście.

Po szynach zardzewiałych jaki pociąg odejdzie?

Oto mali chłopcy przynieśli nóż i słońce maszyniście,

a pusta drezyna brzęcząc odjeżdża bezludna

i w pędzie

obrywa sczerwieniały liść - semafor.

Z szynku poeta wychodzi niosąc kota zabitego przez pijanych.

Kobiety są obce, obce jak stare fotografie ciotek.

Omijam zmierzch, idę po ciebie w małą zmyśloną uliczkę,

gdzie klon jesienny opada najprawdziwszym złotem.