Moje myśli są ciemniejsze od obcych słów proroków

moich słów prawdziwych nie zna nikt.

Kto z was wierzy, że oto na polanie czerwonych obłoków

Przebiegł koń apokalipsy i znikł?

Kto wierzy, że w niedzielne popołudnie

nad pyłem odświętnych przechodniów

spadło siedem nieboskłonów w zawiei planet, a w próżni

sypano garściami dukaty płonących pochodni?

Czy byliście w pociągach pustych, które anielsko wstąpiły w zaświat?

Na ostatnich stacjach, gdzie urywa się czas,

gdzie w czarnych lustrach wypisano ostateczne znaki i hasła

kto z was zna cmentarz świata i nieustanny potop gwiazd?



Czy widzicie : w mroku odchodzą idee rzeczy i czyści

ludzie, których nigdy nie było,

i że Chrystusa tylko Szatan wymyślił

żebyście mogli na codzień zabijać Boga i miłość.


Do palców przymarzły struny

z cienkiego krzyku roślin.

Tak się dorasta do trumny,

jakeśmy w czasie dorośli.

Stanęły rzeki ognia

ścięte krą purpurową;

po nocach sen jak pochodnia

straszy obciętą głową.

Czegoż ty jeszcze? W mrozie

świat jest jak z trocin sypki.

Oczu stężały orzech.

To śnieg, to nie serce tak skrzypi.

Każdy - kolumną jesteś,

na grobie pieśni własnych

zamarzły. Czegoż ty jeszcze?

To śmierć - to nie włosy blasku.

To soli kulki z nieba?

Czy łzy w krzemień twarzy tak wrosły?

Czy ziemia tak bólem dojrzewa,

jakeśmy w czasie dorośli?



Zima 41r.