Moje myśli są ciemniejsze od obcych słów proroków

moich słów prawdziwych nie zna nikt.

Kto z was wierzy, że oto na polanie czerwonych obłoków

Przebiegł koń apokalipsy i znikł?

Kto wierzy, że w niedzielne popołudnie

nad pyłem odświętnych przechodniów

spadło siedem nieboskłonów w zawiei planet, a w próżni

sypano garściami dukaty płonących pochodni?

Czy byliście w pociągach pustych, które anielsko wstąpiły w zaświat?

Na ostatnich stacjach, gdzie urywa się czas,

gdzie w czarnych lustrach wypisano ostateczne znaki i hasła

kto z was zna cmentarz świata i nieustanny potop gwiazd?



Czy widzicie : w mroku odchodzą idee rzeczy i czyści

ludzie, których nigdy nie było,

i że Chrystusa tylko Szatan wymyślił

żebyście mogli na codzień zabijać Boga i miłość.


Pamiąteczki zasuszone - nieba róż.

Na pudełku tyrol i jabłoń.

Takie proste było wszystko: chleb i nóż.

a teraz gdzie opadło?

Takie proste byłyby lata

- zasuszone dziś w książkach płatki.

Jak obrazki zielenią odczuć?

Niewypukłe obrazki, gładkie.

[Nie ma ciebie, nie będzie, po co

szukać gwiazdek w czarnej sali?

Tylko pamięć wysycha - potok,

świat - klinika trocinowych lalek.]

Dziecinnieje mi ziemia znów

zamykana w tajemnice pudełek.

Oddalony smutek snów

jak nad śmiercią rzucona przełęcz.



Srebrny kluczyk. Nakręcane ptaszki -

- pomniejszone pozytywki zdarzeń.



A to wszystko maleńkie obrazki

powieszone na potężnym konarze.



Krzysztof Kamil Baczyński marzec 41 r.