Kraju, kraju ujrzany przez zielone szkło.

Szare osiołki płyną jak łzy zarosłym dnem wspomnienia.

Te krajobrazy, nim spadną, wiszą na rzęsach i drżą.

Szare osiołki płyną jak łzy - zarosłym dnem wspomnienia.



Miniaturowe domki, dalekie o całe powietrze,

o tabun dni i obłoków, dalekie o czyjąś śmierć.

Płyną przeze mnie osiołki zarosłym dnem wspomnienia

i rosną we mnie lata jak czarna, zjeżona sierść.


Dzień wróbli i jasności!

W dzbanuszkach małych ptaszków

świat się ustał miłością,

niefrasobliwą łaską.



Na wyciągnięcie ręki

mam czystość ich, puszystość

jakbym dotykał ciebie

gałęzią ich- wielolistną.



Niebo się ziemi skłania

leżąc śniegiem na drzewach

oczy mrużysz, zasłaniasz

piórka w blasku nagrzewasz.



Nie zerwiesz się, nastroszysz

ciepło ptasiego futra

odpowiesz wróblim głosem

w moją ciemność - malutka.



Bo w tym śniegu ludzie -

- my z czarnymi sercami.



Ziemio przez nas zabita,

rzeszą tych ptaków czystych

Módl się za nami!



2.I.43