Kraju, kraju ujrzany przez zielone szkło.

Szare osiołki płyną jak łzy zarosłym dnem wspomnienia.

Te krajobrazy, nim spadną, wiszą na rzęsach i drżą.

Szare osiołki płyną jak łzy - zarosłym dnem wspomnienia.



Miniaturowe domki, dalekie o całe powietrze,

o tabun dni i obłoków, dalekie o czyjąś śmierć.

Płyną przeze mnie osiołki zarosłym dnem wspomnienia

i rosną we mnie lata jak czarna, zjeżona sierść.


Zasłoń firanki, szklana madonno złudzenia!

Już nie ma nic za oknem, którym uwiądł pejzaż.

Noc, w którą tylko wieczór śmiercią wejrzał,

ciszę w bolesne kraty drzew poplątanych zamienia.

Śmierć w ciężkich ramach z ołowiu wieszam na ścianie.

Zasłoń firanki, szklana madonno złudzenia!

To obojętność spada mi w oczy jak kamień,

gorzki świt deszczu więdnie w niedochceniach.

Smutne pociągi są obojętnym pościgiem,

węszą po śladach pomiętych brudną ulicą,

i każdym świtem płacz mi się zrywa jak wybieg.

Czuję brzęczącą jak komar zgubiony - nicość.

Wieczór bezdomny umarł mi cicho na rękach...

Niebo zapina d1rnury na księżyc jak żeton.

Zasłoń firanki, szklana madonno złudzenia!

Patrzę: wiatr przechodzi pod rękę z umarłą gazetą.