Dzień wróbli i jasności!

W dzbanuszkach małych ptaszków

świat się ustał miłością,

niefrasobliwą łaską.



Na wyciągnięcie ręki

mam czystość ich, puszystość

jakbym dotykał ciebie

gałęzią ich- wielolistną.



Niebo się ziemi skłania

leżąc śniegiem na drzewach

oczy mrużysz, zasłaniasz

piórka w blasku nagrzewasz.



Nie zerwiesz się, nastroszysz

ciepło ptasiego futra

odpowiesz wróblim głosem

w moją ciemność - malutka.



Bo w tym śniegu ludzie -

- my z czarnymi sercami.



Ziemio przez nas zabita,

rzeszą tych ptaków czystych

Módl się za nami!



2.I.43


Ten wiersz jest żyłką słoneczną na ścianie

jak fotografia wszystkich wiosen.

Kantyczki deszczu ci przyniosę - 

wyblakłe nutki w nieba dzwon

jak wody wiatrem oddychanie.

Tańczą panowie niewidzialni

"na moście w Awinion".

Zielone, staroświeckie granie

jak anemiczne pączki ciszy.

Odetchnij drzewem, to usłyszysz

jak promień - naprężony ton,

jak na najcieńszej wiatru gamie

tańczą liściaste suknie panien

"na moście w Awinion".

W drzewach, w zielonych okien ramie

przez widma miast - srebrzysty gotyk.

Wirują ptaki płowozłote

jak lutnie, co uciekły z rąk.

W lasachzielonych - białe łanie

uchodzą w coraz cichszy taniec.

Tańczą panowie, tańczą panie

"na moście w Awinion".



szpital, kwiecień 41 r.