Dzień wróbli i jasności!

W dzbanuszkach małych ptaszków

świat się ustał miłością,

niefrasobliwą łaską.



Na wyciągnięcie ręki

mam czystość ich, puszystość

jakbym dotykał ciebie

gałęzią ich- wielolistną.



Niebo się ziemi skłania

leżąc śniegiem na drzewach

oczy mrużysz, zasłaniasz

piórka w blasku nagrzewasz.



Nie zerwiesz się, nastroszysz

ciepło ptasiego futra

odpowiesz wróblim głosem

w moją ciemność - malutka.



Bo w tym śniegu ludzie -

- my z czarnymi sercami.



Ziemio przez nas zabita,

rzeszą tych ptaków czystych

Módl się za nami!



2.I.43


Dziewczyna śpiąc odrzuca ręce w górę,

w sąsiedni sen, który się o nią otarł,

a nad nią drżą ciągnące długim sznurem

zjeżone kły - jak ciche myśli kota.



Więc bierze sen i mrucząc wtula usta

w puszystą sierść, przyklada ją do piersi,

aż skośny cien wychodzi nagle z lustra

i sen jak wzrok zachodzi białą śmiercią.



Dziweczyna śniąc nazywa po imieniu 

zielony liść i chmury, które plyną,

i skośny cien zamknięty we wspomnieniu

i budzi się, i nie zna żadnych imion.



A wtedy świt zamyka pusty pokój

jak bialy dzwon. Dziewczyna w odrętwieniu

widzi w swych snach różową krew obłoków

i tropy łap - jak czarnych gwiazd na ziemi.