Z pętli latarń jak wzrok ku tobie oderwać?

Oto miasto umarłe od żalu.

Ulicą przechodzi ślepy pies dozorcy, 

a różowe suknie wracają z balów.

Lokomotywy jesienią żółkną i sypią liście.

Po szynach zardzewiałych jaki pociąg odejdzie?

Oto mali chłopcy przynieśli nóż i słońce maszyniście,

a pusta drezyna brzęcząc odjeżdża bezludna

i w pędzie

obrywa sczerwieniały liść - semafor.

Z szynku poeta wychodzi niosąc kota zabitego przez pijanych.

Kobiety są obce, obce jak stare fotografie ciotek.

Omijam zmierzch, idę po ciebie w małą zmyśloną uliczkę,

gdzie klon jesienny opada najprawdziwszym złotem.


Oto jak pomnik własnego miłowania

u sinych wód milczeniem stoję,

a dołem płyną trumny i posłania,

a górą czas i wielkie boje.



O źli, źli ludzie, jakie to wam było

ciało złowrogie, tępe takie złe,

o, jaka była ta kłamana miłość,

której nie starczy i na jedną łzę.



O źli, nieszczęśni czy w Bogu zapomniani,

tłumem wylegli nad przepaści brzeg,

nie dostający ciemnymi głowami,

nie uskrzydleni rytmem ciemnych serc.



Mroczne, mroczne wąwozy. To mi przed oczami

cień duchów jakichś mignie, to strzaskany krzyż,

to drogi stratowane trwogą i kołami,

nad grobowiskiem ziemi - nieba drżący liść.



Nie ma, nie ma powrotu, sine wody moje,

do zatopionych dziejów, które w was odbite.

Ja jestem posąg wasz i nad milczeniem stoję

skamieniałym - pragnieniem i żywym - granitem.



Nie ma, nie ma ucieczki. Na rozdartej ziemi

ten milion serc kalekich z mojej piersi krwawi.

Byli żywi, odeszli z słowami prostemi,

tych Bóg milczeniem zbawił.



Ale nam ziemia gorzka, twarda, nieudała.

Widzę was krew węszących, palących kościoły,

zdzierających z umarłych strzęp żałosny ciała,

zła trwogą i chciwością złączonych na poły.



Czuję stopy węszące ostatnie przymierze

i ciemność, która chlusta na to martwe złoto.

I jestem posąg czasu śmieszny - który wierzę,

choć nie ma znów powrotu, znów nie ma powrotu.