Z pętli latarń jak wzrok ku tobie oderwać?

Oto miasto umarłe od żalu.

Ulicą przechodzi ślepy pies dozorcy, 

a różowe suknie wracają z balów.

Lokomotywy jesienią żółkną i sypią liście.

Po szynach zardzewiałych jaki pociąg odejdzie?

Oto mali chłopcy przynieśli nóż i słońce maszyniście,

a pusta drezyna brzęcząc odjeżdża bezludna

i w pędzie

obrywa sczerwieniały liść - semafor.

Z szynku poeta wychodzi niosąc kota zabitego przez pijanych.

Kobiety są obce, obce jak stare fotografie ciotek.

Omijam zmierzch, idę po ciebie w małą zmyśloną uliczkę,

gdzie klon jesienny opada najprawdziwszym złotem.


Na wybrzeżu uduszonym przez płynące drzewa

w obrzeżach dymi zmierzchu niebieski opar

i alejami przechodzi śpiewny, wielki cień

zgubionego w dziecięctwie kota.



Przez puste lustro zmierzchu przechodzę co wieczór

wiszę ciemnym odbiciem i znikam.

Falują aleje palmowe wezbrane od przeczuć,

powietrze zaszyte w szum cykad.



Za narożną ulicą, zmniejszony przez księżyc

wyjść na bulwar : otwiera się morza szelest.

Na rejach brygantyny cieniem się wyprężył

wiatru czarny wisielec.



Na okręcie wieków omszonym w zielony plusz

odpływam pod nieba pełne błyskawic, zwierząt, znaków

od chłodnych studni portów obrosłych w powoje róż

w pejzarze japońskich ryb, pereł i laku.



Gdy podróż przekroczy czas i smutek,

na gąbkach lagun zadymi różowym deszczem,

w ten dzień ukryty za brzegiem spojrzenia

znajdę cię na polanie nie przewidzianej przez przestrzeń.



VIII. 1940