Z pętli latarń jak wzrok ku tobie oderwać?

Oto miasto umarłe od żalu.

Ulicą przechodzi ślepy pies dozorcy, 

a różowe suknie wracają z balów.

Lokomotywy jesienią żółkną i sypią liście.

Po szynach zardzewiałych jaki pociąg odejdzie?

Oto mali chłopcy przynieśli nóż i słońce maszyniście,

a pusta drezyna brzęcząc odjeżdża bezludna

i w pędzie

obrywa sczerwieniały liść - semafor.

Z szynku poeta wychodzi niosąc kota zabitego przez pijanych.

Kobiety są obce, obce jak stare fotografie ciotek.

Omijam zmierzch, idę po ciebie w małą zmyśloną uliczkę,

gdzie klon jesienny opada najprawdziwszym złotem.


Zasłoń firanki, szklana madonno złudzenia!

Już nie ma nic za oknem, którym uwiądł pejzaż.

Noc, w którą tylko wieczór śmiercią wejrzał,

ciszę w bolesne kraty drzew poplątanych zamienia.

Śmierć w ciężkich ramach z ołowiu wieszam na ścianie.

Zasłoń firanki, szklana madonno złudzenia!

To obojętność spada mi w oczy jak kamień,

gorzki świt deszczu więdnie w niedochceniach.

Smutne pociągi są obojętnym pościgiem,

węszą po śladach pomiętych brudną ulicą,

i każdym świtem płacz mi się zrywa jak wybieg.

Czuję brzęczącą jak komar zgubiony - nicość.

Wieczór bezdomny umarł mi cicho na rękach...

Niebo zapina d1rnury na księżyc jak żeton.

Zasłoń firanki, szklana madonno złudzenia!

Patrzę: wiatr przechodzi pod rękę z umarłą gazetą.