O, dziecko smutne, o ty zagubiony

w żalu najczystszym za wrót niedomknięciem,

którędy by duch przewiał natchnionym cyklonem

i wiarę święcił.



Ty gdzie odjeżdżasz, coś aniołów widział

w ludziach znużonych, co szli nad strumieniem,

i juz odbicia ich ujrazałeś światłem,

gdy były cieniem?



Gdzie chciałeś wyczuć pod dłonią kształt lawy,

która by w gemmy zastygła zwycięstw?

Czy gdzie sie bunt nie z ognia, a z małości stawał,

a z pieśni - wyciem?



Czy gdzie się wolność stawała skuwaniem

w imię powstałych, którzy kładli nowe spadli jak głowy?



Czyś ty nie widział, że w słabości wokół

nikt nie dopatrzył do końca przeznaczeń

i że za mały, by stanąć na cokół

wojownik płacze?



A wiesz, że mędrców i magów spełnienia

to niebo było czynione przez człeka,

by trwał dla celu, szedł, jak idzie-cieniem,

czekał, jak czeka!



I wiesz, co miłość - jeśli tylko sobie?

co znaczy przemoc, jeśli tylko zemstą

za krzywdy, których nie wydrze i spowiedź,

aż staną klęską?



O, dziecko smutne, ty nie dopełnione

człowiekiem - jakby nie spełnione życiem.

Cóż to rzeźbienie, jeśli tylko w marmur

marmuru ryciem?



Cóz to pod snami jak pod palcem czułym

znajdziesz, gdyś człowiek przez ciało i ruchy,

kiedy cię smutkiem w kamieniu wykuły

najczystsze duchy?



Nie płacz i pojmij prawo, które mija

i pojmij sen, a tając pojmowanie, uczyń

żywy grom w głazie jak ręka niczyja,

co żyjąc - uczy.



21. III. 1942r


O ty mój smutku cichy,

smutku gwiazdek maleńkich,

Nazywałem, szukałem

brałem ciebie do ręki.



Jak to się ciało twarde

tak w piasek albo w glinę

zamienia w moich dłoniach,

pragnienie każde- w winę.



Jak to się - kiedy dotknę-

kwiat przeobraża w ciemność,

a poszum drzew - w głuchotę,

a chmury - w grzmot nade mną.



Jak to ja nieobaczny

mijam, sam sobie błachy,

i rzeźbę zanim zacznę

marmur wypełniam strachem.



Jak to ja nasłuchuję

błyskawic w niebie trwogi.

Jakże to ja nazywam

każde czynienie- Bogiem?



Otom strzęp oderwany

od drzewa wielkich pogód,

sam swym oczom nie znany

obcy swojemu Bogu.



Oto słyszę, jak w popiół

przemieniam się i kruszę.

I coraz mniejszy ciałem

wierzę we własną duszę.



1.XI.1942