Oto jak pomnik własnego miłowania

u sinych wód milczeniem stoję,

a dołem płyną trumny i posłania,

a górą czas i wielkie boje.



O źli, źli ludzie, jakie to wam było

ciało złowrogie, tępe takie złe,

o, jaka była ta kłamana miłość,

której nie starczy i na jedną łzę.



O źli, nieszczęśni czy w Bogu zapomniani,

tłumem wylegli nad przepaści brzeg,

nie dostający ciemnymi głowami,

nie uskrzydleni rytmem ciemnych serc.



Mroczne, mroczne wąwozy. To mi przed oczami

cień duchów jakichś mignie, to strzaskany krzyż,

to drogi stratowane trwogą i kołami,

nad grobowiskiem ziemi - nieba drżący liść.



Nie ma, nie ma powrotu, sine wody moje,

do zatopionych dziejów, które w was odbite.

Ja jestem posąg wasz i nad milczeniem stoję

skamieniałym - pragnieniem i żywym - granitem.



Nie ma, nie ma ucieczki. Na rozdartej ziemi

ten milion serc kalekich z mojej piersi krwawi.

Byli żywi, odeszli z słowami prostemi,

tych Bóg milczeniem zbawił.



Ale nam ziemia gorzka, twarda, nieudała.

Widzę was krew węszących, palących kościoły,

zdzierających z umarłych strzęp żałosny ciała,

zła trwogą i chciwością złączonych na poły.



Czuję stopy węszące ostatnie przymierze

i ciemność, która chlusta na to martwe złoto.

I jestem posąg czasu śmieszny - który wierzę,

choć nie ma znów powrotu, znów nie ma powrotu.


I



Ten wiersz jak śmierć jest smutny

i obojętny jak śmierć.

Szare koty pod światło puszą ostrą sierść.

Żółty lament ulicy, gdzie nie chodzi nikt.

Bije trwoga żaglami o codzienność szyb.



II



Niebo blaknie za każdym krokiem. Ogień

wydzwania łuny, a wesołe ptaki

są pożegnaniem moim z ludźmi i bogiem.

Ślepnę, tracę drogi, chodzę torem rakiet.



A więc jesień. Dymi miasto, ptaki płyną na ukos,

liście opadłe z czerwonych kominów fabryk.

Po ulicy chodzą umarli, leżą skrzydła oderwane krukom,

czeka powóz i w drzwiach martwy lokaj z kandelabrem.



Wojaż toczy powoli drogi wysokich kasztanów.

Upływam w jesień mniejszy z każdym krokiem,

w pola zasianych zjaw, w kolumny martwych peanów,

w obojętność - mijanych - okien.



Gdzie powóz drogą odpływa? Szelestem dymi bruk.

O, najsmutniejsza jesieni, w zamęcie znaków i elips

nad pieśnią kołujesz jak kruk.



Jak miłość powierzoną dwóm życiom - rozdzielić?