Miła moja, kochana. Taki to mroczny czas.

Ciemna noc, tak już dawno ciemna noc, a bez gwiazd,

po której drzew upiory wydarte ziemi drżą.

Smutne nieba nad nami, jak krzyż złamanych rąk.

Głowy dudnią po ziemi, noce schodzą do dnia,

dni do nocy odchodzą, nie łodzie trumny rodzą,

w świat grobami odchodzą, odchodzi czas we snach.



A serca tak ich mało, a usta tyle ich.

My sami tacy mali, krok jeszcze przejdziem w mit.

My sami  takie chmurki u skrzyżowania dróg,

gdzie armaty stuleci i krzyż, a na nim Bóg.

Te sznury, czy z szubienic? długie, na końcu dzwon

to chyba dzwon przestrzeni. I taka słabość rąk.

I ulatuje  słyszę  ta moc jak piasek w szkle

zegarów starodawnych. Budzimy się we śnie

bez głosu i bez mocy i słychać, dudni sznur

okutych maszyn burzy. Niebo krwawe, do róży

podobne leży na nas jak pokolenia gór.

I płynie mrok. Jest cisza. Łamanych czaszek trzask;

i wiatr zahuczy czasem, i wiek przywali głazem.

Nie stanie naszych serc. Taki to mroczny czas.



10 września 1942 r.


Słyszę co noc konary rzek, które pod ziemią się prężą,

co noc za sercem rąk goniąc nie chwytam.

Oto deszcze spadają podobne szklanym wężom,

wzrok jak nóż po szkle po niebie zgrzyta.

Jeszcze mi twarze zwierząt migną,

jeszcze lądy albo zamyślenie,

albo puszcze jak róże po płatku rozwiną,

albo i ta ucieczka wieczna.

A kto mi tak sfery pogłębia,

aż się planety w głąb nieba, bez końca

nakładają na kręgi wirując i huczą?

Ja morderca - na śmierci liczyć się uczę,

to znów ja ptaków płonących obrońca.

Ach, jadą rycerze, po lodzie konie ślizgają

kopyta srebrne od szronu, to złota ciężki łańcuch.

I tropiciele mijają śród świateł zapomniani,

mijają panny białe, mijając w śpiewie tańczą.

Czy gwiazdom stanąć pochodnią, brzegiem nawałnic idąc,

i tak je czytać jak księgi stojące w rzędach czy półkach,

choć nie ma końca oparciom? Czy ziemię krokami rytą

tak odgadywać, nim zetrze ją świerszcz lub lecąca jaskółka?

Czy może słuchać w noc? Tam, gdzie dudniące łowy

albo kruszący się kosmos pyłem świszczącym odpowie,

czy tak u oceanu tragicznie ręce wiązać,

czy tak w kościoły i lud, dzielić zapomnienie?

O, nie unoście przyłbic, zamczyste kule stropu,

ciemni, po nocy szukamy, także w zawiei nam poznać?

Toczą się, toczą kule, dymią i dzwonią potopy

i zapadają się zmarzłe rzeki lodowe pod stopą.

Już zapomnieliśmy barw, już zapomnieliśmy znaków,

które pogasły, a teraz w drzewie czy gwieździe, czy księdze

jakkolwiek mówisz - odpowiedz i włóż w noc pioruny czy ręce,

jeśli cię nawet nie ma.