Na wybrzeżu uduszonym przez płynące drzewa

w obrzeżach dymi zmierzchu niebieski opar

i alejami przechodzi śpiewny, wielki cień

zgubionego w dziecięctwie kota.



Przez puste lustro zmierzchu przechodzę co wieczór

wiszę ciemnym odbiciem i znikam.

Falują aleje palmowe wezbrane od przeczuć,

powietrze zaszyte w szum cykad.



Za narożną ulicą, zmniejszony przez księżyc

wyjść na bulwar : otwiera się morza szelest.

Na rejach brygantyny cieniem się wyprężył

wiatru czarny wisielec.



Na okręcie wieków omszonym w zielony plusz

odpływam pod nieba pełne błyskawic, zwierząt, znaków

od chłodnych studni portów obrosłych w powoje róż

w pejzarze japońskich ryb, pereł i laku.



Gdy podróż przekroczy czas i smutek,

na gąbkach lagun zadymi różowym deszczem,

w ten dzień ukryty za brzegiem spojrzenia

znajdę cię na polanie nie przewidzianej przez przestrzeń.



VIII. 1940


Unieś głowę jak źródło,

z niej powstanie kolor

i nazwanie wszechrzeczy,

i płynienie porom.



Widzisz, wszystko spełnione,

czas po brzeg nalany

i niebo syte żaru

jak złote fontanny.



A wszystko możesz spełnić

od nowa i począć

widowiska w obłokach

tryskające oczom.



I wszystko co przypomnisz,

będzie jak czas głuchy,

nad którym jak nad ciałem

zawirujesz duchem.



Bo kochać znaczy tworzyć,

poczynać w barwie burzy

rzeźbę gwiazdy i ptaka

w łun czerwonych marmurze.



III 1942