Sny dziecinne pachniały wanilią.

Jak oderwać to życie od trwogi?

Te dni jak małe bożki w oliwkowym lesie - 

- wyrosły z nich dorosłe wilki i ogień

opalił sosny strzelistych uniesień.



Takie to dzieje, matko. Boli wiatru kolec

wbity w dwudziestą jesień, kiedy umiem

już najtrudniejsze słowa. Na pękniętym stole

umierają kwiaty - suche deski trumien.

Dusi las zdarzeń przerosłych. Nic więcej.

Matko,

jeszcze jednym uśmiechem sprzed lat dwudziestu

przywróć mi wzrok dla świata

dziecięcy.


Moje myśli są ciemniejsze od obcych słów proroków

moich słów prawdziwych nie zna nikt.

Kto z was wierzy, że oto na polanie czerwonych obłoków

Przebiegł koń apokalipsy i znikł?

Kto wierzy, że w niedzielne popołudnie

nad pyłem odświętnych przechodniów

spadło siedem nieboskłonów w zawiei planet, a w próżni

sypano garściami dukaty płonących pochodni?

Czy byliście w pociągach pustych, które anielsko wstąpiły w zaświat?

Na ostatnich stacjach, gdzie urywa się czas,

gdzie w czarnych lustrach wypisano ostateczne znaki i hasła

kto z was zna cmentarz świata i nieustanny potop gwiazd?



Czy widzicie : w mroku odchodzą idee rzeczy i czyści

ludzie, których nigdy nie było,

i że Chrystusa tylko Szatan wymyślił

żebyście mogli na codzień zabijać Boga i miłość.