Sny dziecinne pachniały wanilią.

Jak oderwać to życie od trwogi?

Te dni jak małe bożki w oliwkowym lesie - 

- wyrosły z nich dorosłe wilki i ogień

opalił sosny strzelistych uniesień.



Takie to dzieje, matko. Boli wiatru kolec

wbity w dwudziestą jesień, kiedy umiem

już najtrudniejsze słowa. Na pękniętym stole

umierają kwiaty - suche deski trumien.

Dusi las zdarzeń przerosłych. Nic więcej.

Matko,

jeszcze jednym uśmiechem sprzed lat dwudziestu

przywróć mi wzrok dla świata

dziecięcy.


Dzień wróbli i jasności!

W dzbanuszkach małych ptaszków

świat się ustał miłością,

niefrasobliwą łaską.



Na wyciągnięcie ręki

mam czystość ich, puszystość

jakbym dotykał ciebie

gałęzią ich- wielolistną.



Niebo się ziemi skłania

leżąc śniegiem na drzewach

oczy mrużysz, zasłaniasz

piórka w blasku nagrzewasz.



Nie zerwiesz się, nastroszysz

ciepło ptasiego futra

odpowiesz wróblim głosem

w moją ciemność - malutka.



Bo w tym śniegu ludzie -

- my z czarnymi sercami.



Ziemio przez nas zabita,

rzeszą tych ptaków czystych

Módl się za nami!



2.I.43