Sny dziecinne pachniały wanilią.

Jak oderwać to życie od trwogi?

Te dni jak małe bożki w oliwkowym lesie - 

- wyrosły z nich dorosłe wilki i ogień

opalił sosny strzelistych uniesień.



Takie to dzieje, matko. Boli wiatru kolec

wbity w dwudziestą jesień, kiedy umiem

już najtrudniejsze słowa. Na pękniętym stole

umierają kwiaty - suche deski trumien.

Dusi las zdarzeń przerosłych. Nic więcej.

Matko,

jeszcze jednym uśmiechem sprzed lat dwudziestu

przywróć mi wzrok dla świata

dziecięcy.


Smutny ,jaki smutny człowiek uśpiony w zdarzeniach,

w zdarzeniach prawdziwych.

Jakbyś kreślił kółko na piasku ,a w dębów cienie

jak w rzeczywiste zamki kolorowe powprawiał szyby.



Tak sobie nieroztropnie - niby przypominasz

dziecięce twierdze z pisaku.

Uwierzyć łatwo : żyjesz tam ,

a teraz śnisz tylko

oślepiający sen piorunów, krzywdy i blasku.



Jakże spokojnie ,choć upłynął dwudziesty rok ,

nie wierzyć w rzeki ognia, przez wiatr unoszonych ludzi,

tonąc po brzegi spojrzenia w rzeczywistość.



Ale ja się obudzę ,ale ja się obudzę.