Sny dziecinne pachniały wanilią.

Jak oderwać to życie od trwogi?

Te dni jak małe bożki w oliwkowym lesie - 

- wyrosły z nich dorosłe wilki i ogień

opalił sosny strzelistych uniesień.



Takie to dzieje, matko. Boli wiatru kolec

wbity w dwudziestą jesień, kiedy umiem

już najtrudniejsze słowa. Na pękniętym stole

umierają kwiaty - suche deski trumien.

Dusi las zdarzeń przerosłych. Nic więcej.

Matko,

jeszcze jednym uśmiechem sprzed lat dwudziestu

przywróć mi wzrok dla świata

dziecięcy.


Boże mój. Ja przed Tobą

ołtarz ciała rozdarty.

Ja - jednym sumieniem rodzony,

dymię tysiącem martwych.



Nie tłomacz mi ptaków i roślin,

ja znich poczęty - rozumiem,

tylko się krzywdy nauczyć

i ludzi się uczyć nie umiem.



Ja już spokojny . Ześlij 

ulewy głów obciętych,

strąć nieba płaską dłoń,

Ty ze wszystkiego - święty.



Ale mi czyny wytłomacz,

ziemi ziejący orkan,

bo nic, że po klęsce jej depczę

jak po krzemiennych toporkach

ludzi, co nigdy nie rosnąc,

o ściany jaskiń miecz ostrzą.



Ale wytłomacz mi tych, 

co niewiedzący - u ciemnych wód

są spopielałe krzyżyki czarne

nie odegranych nigdy nut.



31.XII 41 r - 1.I. 42 r.