Sny dziecinne pachniały wanilią.

Jak oderwać to życie od trwogi?

Te dni jak małe bożki w oliwkowym lesie - 

- wyrosły z nich dorosłe wilki i ogień

opalił sosny strzelistych uniesień.



Takie to dzieje, matko. Boli wiatru kolec

wbity w dwudziestą jesień, kiedy umiem

już najtrudniejsze słowa. Na pękniętym stole

umierają kwiaty - suche deski trumien.

Dusi las zdarzeń przerosłych. Nic więcej.

Matko,

jeszcze jednym uśmiechem sprzed lat dwudziestu

przywróć mi wzrok dla świata

dziecięcy.


O ty mój smutku cichy,

smutku gwiazdek maleńkich,

Nazywałem, szukałem

brałem ciebie do ręki.



Jak to się ciało twarde

tak w piasek albo w glinę

zamienia w moich dłoniach,

pragnienie każde- w winę.



Jak to się - kiedy dotknę-

kwiat przeobraża w ciemność,

a poszum drzew - w głuchotę,

a chmury - w grzmot nade mną.



Jak to ja nieobaczny

mijam, sam sobie błachy,

i rzeźbę zanim zacznę

marmur wypełniam strachem.



Jak to ja nasłuchuję

błyskawic w niebie trwogi.

Jakże to ja nazywam

każde czynienie- Bogiem?



Otom strzęp oderwany

od drzewa wielkich pogód,

sam swym oczom nie znany

obcy swojemu Bogu.



Oto słyszę, jak w popiół

przemieniam się i kruszę.

I coraz mniejszy ciałem

wierzę we własną duszę.



1.XI.1942