Śnią się dalekie łowy. Wtedy się odmyka

łuk grzbietu, który długo tężał w zamyśleniu,

i z wolna noc się pije jak ptaki i cienie

wirujące po kole zastygłego krzyku.



Sierść rozrasta się szybko, aż calkiem wypełni

mroczną kotlinę ścieżki i fosforem trzeszcząc

sypie szelest napięty jak ogromne kleszcze,

że zdaje się: za chwilę spadnie kropla pełni.



Wreszcie wielki jak jesion, na zdrętwiałych łapach,

trzeba się wznosić wyżej i skradać z daleka

za cieniem, który niesie przykrą woń człowieka,

a ma bezwładne skrzydła rózowego ptaka.





A gdy łapy opadną, jak skóre się zdziera

pazurami krzyk ostry, który cuchnie krwią,

spod powiek wschodzą nagle brązowe owoce

i słychać z góry: ptaki na modrzewiu drwią.


Z pętli latarń jak wzrok ku tobie oderwać?

Oto miasto umarłe od żalu.

Ulicą przechodzi ślepy pies dozorcy, 

a różowe suknie wracają z balów.

Lokomotywy jesienią żółkną i sypią liście.

Po szynach zardzewiałych jaki pociąg odejdzie?

Oto mali chłopcy przynieśli nóż i słońce maszyniście,

a pusta drezyna brzęcząc odjeżdża bezludna

i w pędzie

obrywa sczerwieniały liść - semafor.

Z szynku poeta wychodzi niosąc kota zabitego przez pijanych.

Kobiety są obce, obce jak stare fotografie ciotek.

Omijam zmierzch, idę po ciebie w małą zmyśloną uliczkę,

gdzie klon jesienny opada najprawdziwszym złotem.