Dziewczyna śpiąc odrzuca ręce w górę,

w sąsiedni sen, który się o nią otarł,

a nad nią drżą ciągnące długim sznurem

zjeżone kły - jak ciche myśli kota.



Więc bierze sen i mrucząc wtula usta

w puszystą sierść, przyklada ją do piersi,

aż skośny cien wychodzi nagle z lustra

i sen jak wzrok zachodzi białą śmiercią.



Dziweczyna śniąc nazywa po imieniu 

zielony liść i chmury, które plyną,

i skośny cien zamknięty we wspomnieniu

i budzi się, i nie zna żadnych imion.



A wtedy świt zamyka pusty pokój

jak bialy dzwon. Dziewczyna w odrętwieniu

widzi w swych snach różową krew obłoków

i tropy łap - jak czarnych gwiazd na ziemi.


Znów wędrujemy ciepłym krajem,

malachitową łąką morza.

Ptaki powrotne umierają

wśród pomarańczy na rozdrożach. 

Na fioletowoszarych łąkach

niebo rozpina płynność arkad.

Pejzaż w powieki miękko wsiąka,

zakrzepła sól na nagich wargach. 

A wieczorami w prądach zatok

noc liże morze słodką grzywą.

Jak miękkie gruszki brzmieje lato

wiatrem sparzone jak pokrzywą. 

Przed fontannami perłowymi

noc winogrona gwiazd rozdaje.

Znów wędrujemy ciepłą ziemią,

znów wędrujemy ciepłym krajem.