Dziewczyna śpiąc odrzuca ręce w górę,

w sąsiedni sen, który się o nią otarł,

a nad nią drżą ciągnące długim sznurem

zjeżone kły - jak ciche myśli kota.



Więc bierze sen i mrucząc wtula usta

w puszystą sierść, przyklada ją do piersi,

aż skośny cien wychodzi nagle z lustra

i sen jak wzrok zachodzi białą śmiercią.



Dziweczyna śniąc nazywa po imieniu 

zielony liść i chmury, które plyną,

i skośny cien zamknięty we wspomnieniu

i budzi się, i nie zna żadnych imion.



A wtedy świt zamyka pusty pokój

jak bialy dzwon. Dziewczyna w odrętwieniu

widzi w swych snach różową krew obłoków

i tropy łap - jak czarnych gwiazd na ziemi.


Z pętli latarń jak wzrok ku tobie oderwać?

Oto miasto umarłe od żalu.

Ulicą przechodzi ślepy pies dozorcy, 

a różowe suknie wracają z balów.

Lokomotywy jesienią żółkną i sypią liście.

Po szynach zardzewiałych jaki pociąg odejdzie?

Oto mali chłopcy przynieśli nóż i słońce maszyniście,

a pusta drezyna brzęcząc odjeżdża bezludna

i w pędzie

obrywa sczerwieniały liść - semafor.

Z szynku poeta wychodzi niosąc kota zabitego przez pijanych.

Kobiety są obce, obce jak stare fotografie ciotek.

Omijam zmierzch, idę po ciebie w małą zmyśloną uliczkę,

gdzie klon jesienny opada najprawdziwszym złotem.