Dziewczyna śpiąc odrzuca ręce w górę,

w sąsiedni sen, który się o nią otarł,

a nad nią drżą ciągnące długim sznurem

zjeżone kły - jak ciche myśli kota.



Więc bierze sen i mrucząc wtula usta

w puszystą sierść, przyklada ją do piersi,

aż skośny cien wychodzi nagle z lustra

i sen jak wzrok zachodzi białą śmiercią.



Dziweczyna śniąc nazywa po imieniu 

zielony liść i chmury, które plyną,

i skośny cien zamknięty we wspomnieniu

i budzi się, i nie zna żadnych imion.



A wtedy świt zamyka pusty pokój

jak bialy dzwon. Dziewczyna w odrętwieniu

widzi w swych snach różową krew obłoków

i tropy łap - jak czarnych gwiazd na ziemi.


Do palców przymarzły struny

z cienkiego krzyku roślin.

Tak się dorasta do trumny,

jakeśmy w czasie dorośli.

Stanęły rzeki ognia

ścięte krą purpurową;

po nocach sen jak pochodnia

straszy obciętą głową.

Czegoż ty jeszcze? W mrozie

świat jest jak z trocin sypki.

Oczu stężały orzech.

To śnieg, to nie serce tak skrzypi.

Każdy - kolumną jesteś,

na grobie pieśni własnych

zamarzły. Czegoż ty jeszcze?

To śmierć - to nie włosy blasku.

To soli kulki z nieba?

Czy łzy w krzemień twarzy tak wrosły?

Czy ziemia tak bólem dojrzewa,

jakeśmy w czasie dorośli?



Zima 41r.