Nie wiem nic. Jest wokoło ten rzeczy niepokój,

który rzeki przesyca i morza obłoków,

który jest sam przez siebie, a ja ponad którym

jestem jak smutne dziecko przenoszące góry.



I nie wiesz nic, i możesz ręce jeszcze

zanurzyć w płynności rzeczy i rzeczy niepokój.

Bo jest w tym jak w tworzeniu z marmuru drzew żywych

(które się same ciosają pod ręką)

coś jak nieuchwycenie w locie złotej grzywy,

jak opadanie - smutne i jak ziemia - piękne.

Jak ziemia, bo ta w trwodze najdalszej wywoła

- i w grobach - jakąś smukłość anielską kościoła.

Więc idź, chociażbyś wiedział, że zmierzasz do grobu,

bo nie w tobie jest trwoga, ale ty przez trwogę.

Bo to nie żądzą wzrasta, ale zapatrzeniem,

jak wierzby, które rosnąc w wodzie, rosną - cieniem.



Wtedy ziemia się skurczy, aż za wąska stopom

będzie chmura - na przekór arkom i potopom.



Tylko ludzie znad trawy - jak krowy - spojrzenie

zwrócą w niepokój rzeczy, w to, co zapatrzenie,

i przez swoją osobowość, w to, co gromem śniło,

powiedzą nierozważnie i osobno: miłość.



12 XII 41 r.


Te dni są małym miasteczkiem zdarzeń.

Znam świat na pamięć,

na pamięć znam każdą gwiazdę i ból wieków,

rzeczywistość granitową co dzień.

Nie żyję w mieście i krajach globów,

żyję w ogrodzie

przekwitłych uczuć zwierzęcych i pragnień.



Ja: rozstrzelany po tysiąckroć żołnierz stuleci,

z sercem na bagnet brata nakłutym,

nie czekam. Za wzgórzami czasu nabrzmiewa nowy atak.

Odważnie nie wiem końca i początku świata. Kiedy mnie jak boga - przez 

tysiąclecia nie znanego - wyklęto,

znam drogę krzyżowej mądrości - obojętność.



czerwiec 1940