Boże mój. Ja przed Tobą

ołtarz ciała rozdarty.

Ja - jednym sumieniem rodzony,

dymię tysiącem martwych.



Nie tłomacz mi ptaków i roślin,

ja znich poczęty - rozumiem,

tylko się krzywdy nauczyć

i ludzi się uczyć nie umiem.



Ja już spokojny . Ześlij 

ulewy głów obciętych,

strąć nieba płaską dłoń,

Ty ze wszystkiego - święty.



Ale mi czyny wytłomacz,

ziemi ziejący orkan,

bo nic, że po klęsce jej depczę

jak po krzemiennych toporkach

ludzi, co nigdy nie rosnąc,

o ściany jaskiń miecz ostrzą.



Ale wytłomacz mi tych, 

co niewiedzący - u ciemnych wód

są spopielałe krzyżyki czarne

nie odegranych nigdy nut.



31.XII 41 r - 1.I. 42 r.


Z pętli latarń jak wzrok ku tobie oderwać?

Oto miasto umarłe od żalu.

Ulicą przechodzi ślepy pies dozorcy, 

a różowe suknie wracają z balów.

Lokomotywy jesienią żółkną i sypią liście.

Po szynach zardzewiałych jaki pociąg odejdzie?

Oto mali chłopcy przynieśli nóż i słońce maszyniście,

a pusta drezyna brzęcząc odjeżdża bezludna

i w pędzie

obrywa sczerwieniały liść - semafor.

Z szynku poeta wychodzi niosąc kota zabitego przez pijanych.

Kobiety są obce, obce jak stare fotografie ciotek.

Omijam zmierzch, idę po ciebie w małą zmyśloną uliczkę,

gdzie klon jesienny opada najprawdziwszym złotem.