Boże mój. Ja przed Tobą

ołtarz ciała rozdarty.

Ja - jednym sumieniem rodzony,

dymię tysiącem martwych.



Nie tłomacz mi ptaków i roślin,

ja znich poczęty - rozumiem,

tylko się krzywdy nauczyć

i ludzi się uczyć nie umiem.



Ja już spokojny . Ześlij 

ulewy głów obciętych,

strąć nieba płaską dłoń,

Ty ze wszystkiego - święty.



Ale mi czyny wytłomacz,

ziemi ziejący orkan,

bo nic, że po klęsce jej depczę

jak po krzemiennych toporkach

ludzi, co nigdy nie rosnąc,

o ściany jaskiń miecz ostrzą.



Ale wytłomacz mi tych, 

co niewiedzący - u ciemnych wód

są spopielałe krzyżyki czarne

nie odegranych nigdy nut.



31.XII 41 r - 1.I. 42 r.


Do palców przymarzły struny

z cienkiego krzyku roślin.

Tak się dorasta do trumny,

jakeśmy w czasie dorośli.

Stanęły rzeki ognia

ścięte krą purpurową;

po nocach sen jak pochodnia

straszy obciętą głową.

Czegoż ty jeszcze? W mrozie

świat jest jak z trocin sypki.

Oczu stężały orzech.

To śnieg, to nie serce tak skrzypi.

Każdy - kolumną jesteś,

na grobie pieśni własnych

zamarzły. Czegoż ty jeszcze?

To śmierć - to nie włosy blasku.

To soli kulki z nieba?

Czy łzy w krzemień twarzy tak wrosły?

Czy ziemia tak bólem dojrzewa,

jakeśmy w czasie dorośli?



Zima 41r.