Co dzień kochając cię płaczę,

tęsknię za tobą patrząc,

oczy mi popieleją,

wiedzą, że nie zobaczą.



A z ciebie gorycz płynie

jak w niebo dym spokojny,

dzień jak liść kruchy się zwinie

i ptak, co w śpiew niezbrojny.



Przysiadają na mnie modlitwy

przelotne, ach, przelotne.

Elementarne bitwy,

trwożne, samotne.



Uczę się ciała na pamięć

i umiem. Widać dusza

jest jeszcze, która kłamie,

a we mnie śmierć porusza.



Po snów kipieli ciemne)

szukam cię, tak się spalam,

ręce mi nadaremne

jak ptak, co gniazdo kala.



I może by w milczeniu

i w cierpieniu by może,

cóż, kiedy nocy grożę,

niedowidzeniu.



I takim ci ja hardy

jak ręce, co rycerzom

przypinają kokardy,

w których siłę nie wierzą.



I takim ci ja mocarz,

że kiedy słów nie trzeba,

nie umiem stworzyć nieba

miłością w oczach.



czerwiec 42 r.


Z pętli latarń jak wzrok ku tobie oderwać?

Oto miasto umarłe od żalu.

Ulicą przechodzi ślepy pies dozorcy, 

a różowe suknie wracają z balów.

Lokomotywy jesienią żółkną i sypią liście.

Po szynach zardzewiałych jaki pociąg odejdzie?

Oto mali chłopcy przynieśli nóż i słońce maszyniście,

a pusta drezyna brzęcząc odjeżdża bezludna

i w pędzie

obrywa sczerwieniały liść - semafor.

Z szynku poeta wychodzi niosąc kota zabitego przez pijanych.

Kobiety są obce, obce jak stare fotografie ciotek.

Omijam zmierzch, idę po ciebie w małą zmyśloną uliczkę,

gdzie klon jesienny opada najprawdziwszym złotem.