Do palców przymarzły struny

z cienkiego krzyku roślin.

Tak się dorasta do trumny,

jakeśmy w czasie dorośli.

Stanęły rzeki ognia

ścięte krą purpurową;

po nocach sen jak pochodnia

straszy obciętą głową.

Czegoż ty jeszcze? W mrozie

świat jest jak z trocin sypki.

Oczu stężały orzech.

To śnieg, to nie serce tak skrzypi.

Każdy - kolumną jesteś,

na grobie pieśni własnych

zamarzły. Czegoż ty jeszcze?

To śmierć - to nie włosy blasku.

To soli kulki z nieba?

Czy łzy w krzemień twarzy tak wrosły?

Czy ziemia tak bólem dojrzewa,

jakeśmy w czasie dorośli?



Zima 41r.


Na wybrzeżu uduszonym przez płynące drzewa

w obrzeżach dymi zmierzchu niebieski opar

i alejami przechodzi śpiewny, wielki cień

zgubionego w dziecięctwie kota.



Przez puste lustro zmierzchu przechodzę co wieczór

wiszę ciemnym odbiciem i znikam.

Falują aleje palmowe wezbrane od przeczuć,

powietrze zaszyte w szum cykad.



Za narożną ulicą, zmniejszony przez księżyc

wyjść na bulwar : otwiera się morza szelest.

Na rejach brygantyny cieniem się wyprężył

wiatru czarny wisielec.



Na okręcie wieków omszonym w zielony plusz

odpływam pod nieba pełne błyskawic, zwierząt, znaków

od chłodnych studni portów obrosłych w powoje róż

w pejzarze japońskich ryb, pereł i laku.



Gdy podróż przekroczy czas i smutek,

na gąbkach lagun zadymi różowym deszczem,

w ten dzień ukryty za brzegiem spojrzenia

znajdę cię na polanie nie przewidzianej przez przestrzeń.



VIII. 1940