Do palców przymarzły struny

z cienkiego krzyku roślin.

Tak się dorasta do trumny,

jakeśmy w czasie dorośli.

Stanęły rzeki ognia

ścięte krą purpurową;

po nocach sen jak pochodnia

straszy obciętą głową.

Czegoż ty jeszcze? W mrozie

świat jest jak z trocin sypki.

Oczu stężały orzech.

To śnieg, to nie serce tak skrzypi.

Każdy - kolumną jesteś,

na grobie pieśni własnych

zamarzły. Czegoż ty jeszcze?

To śmierć - to nie włosy blasku.

To soli kulki z nieba?

Czy łzy w krzemień twarzy tak wrosły?

Czy ziemia tak bólem dojrzewa,

jakeśmy w czasie dorośli?



Zima 41r.


Ziemio krwią i ogniem płynąca,

na rozdrożach twoich stoję - tułacz jesieni

i

zanim cię ramionami ogarnę,

słyszę takt twego serca, takt moich kroków.

Serca nieodmienne przez gorzki potop,

serca spalone czarne

zawiesić na sosnach twoich - wotum.

Ziemio nie skojarzona niebu,

osobna,

wypalona wiekami, piętnem.

Milionem grobów

słyszę rytm twój niedoczekany:

góry ławą bijące do morza jak tętno.

Szeroko drży

oskarżone niebo wbite na zgliszcza - na pal

i jak period po nocach uderza o burzę żal:

śmierć mnie ucałuje, śmierć mnie ucałuje,

ale nie ty.



Ziemio, szept twój serce rozerwał jak szrapnel,

gdzie jest twój krzyk?

Litanie, dzwony sucho do nieba jak śrut

nieba nie podpalają, nie podpalą.

Ręce-kamienie na dnie oceanu.

Ziemio twarda jak żołnierski suchar,

ziemio gorzka od krwi i żalu,

ziemio głucha.



Krzysztof Kamil Baczyński 2 II 40 r.