Pamiąteczki zasuszone - nieba róż.

Na pudełku tyrol i jabłoń.

Takie proste było wszystko: chleb i nóż.

a teraz gdzie opadło?

Takie proste byłyby lata

- zasuszone dziś w książkach płatki.

Jak obrazki zielenią odczuć?

Niewypukłe obrazki, gładkie.

[Nie ma ciebie, nie będzie, po co

szukać gwiazdek w czarnej sali?

Tylko pamięć wysycha - potok,

świat - klinika trocinowych lalek.]

Dziecinnieje mi ziemia znów

zamykana w tajemnice pudełek.

Oddalony smutek snów

jak nad śmiercią rzucona przełęcz.



Srebrny kluczyk. Nakręcane ptaszki -

- pomniejszone pozytywki zdarzeń.



A to wszystko maleńkie obrazki

powieszone na potężnym konarze.



Krzysztof Kamil Baczyński marzec 41 r.


Kraju, kraju ujrzany przez zielone szkło.

Szare osiołki płyną jak łzy zarosłym dnem wspomnienia.

Te krajobrazy, nim spadną, wiszą na rzęsach i drżą.

Szare osiołki płyną jak łzy - zarosłym dnem wspomnienia.



Miniaturowe domki, dalekie o całe powietrze,

o tabun dni i obłoków, dalekie o czyjąś śmierć.

Płyną przeze mnie osiołki zarosłym dnem wspomnienia

i rosną we mnie lata jak czarna, zjeżona sierść.