Pamiąteczki zasuszone - nieba róż.

Na pudełku tyrol i jabłoń.

Takie proste było wszystko: chleb i nóż.

a teraz gdzie opadło?

Takie proste byłyby lata

- zasuszone dziś w książkach płatki.

Jak obrazki zielenią odczuć?

Niewypukłe obrazki, gładkie.

[Nie ma ciebie, nie będzie, po co

szukać gwiazdek w czarnej sali?

Tylko pamięć wysycha - potok,

świat - klinika trocinowych lalek.]

Dziecinnieje mi ziemia znów

zamykana w tajemnice pudełek.

Oddalony smutek snów

jak nad śmiercią rzucona przełęcz.



Srebrny kluczyk. Nakręcane ptaszki -

- pomniejszone pozytywki zdarzeń.



A to wszystko maleńkie obrazki

powieszone na potężnym konarze.



Krzysztof Kamil Baczyński marzec 41 r.


I



Ten wiersz jak śmierć jest smutny

i obojętny jak śmierć.

Szare koty pod światło puszą ostrą sierść.

Żółty lament ulicy, gdzie nie chodzi nikt.

Bije trwoga żaglami o codzienność szyb.



II



Niebo blaknie za każdym krokiem. Ogień

wydzwania łuny, a wesołe ptaki

są pożegnaniem moim z ludźmi i bogiem.

Ślepnę, tracę drogi, chodzę torem rakiet.



A więc jesień. Dymi miasto, ptaki płyną na ukos,

liście opadłe z czerwonych kominów fabryk.

Po ulicy chodzą umarli, leżą skrzydła oderwane krukom,

czeka powóz i w drzwiach martwy lokaj z kandelabrem.



Wojaż toczy powoli drogi wysokich kasztanów.

Upływam w jesień mniejszy z każdym krokiem,

w pola zasianych zjaw, w kolumny martwych peanów,

w obojętność - mijanych - okien.



Gdzie powóz drogą odpływa? Szelestem dymi bruk.

O, najsmutniejsza jesieni, w zamęcie znaków i elips

nad pieśnią kołujesz jak kruk.



Jak miłość powierzoną dwóm życiom - rozdzielić?