Pamiąteczki zasuszone - nieba róż.

Na pudełku tyrol i jabłoń.

Takie proste było wszystko: chleb i nóż.

a teraz gdzie opadło?

Takie proste byłyby lata

- zasuszone dziś w książkach płatki.

Jak obrazki zielenią odczuć?

Niewypukłe obrazki, gładkie.

[Nie ma ciebie, nie będzie, po co

szukać gwiazdek w czarnej sali?

Tylko pamięć wysycha - potok,

świat - klinika trocinowych lalek.]

Dziecinnieje mi ziemia znów

zamykana w tajemnice pudełek.

Oddalony smutek snów

jak nad śmiercią rzucona przełęcz.



Srebrny kluczyk. Nakręcane ptaszki -

- pomniejszone pozytywki zdarzeń.



A to wszystko maleńkie obrazki

powieszone na potężnym konarze.



Krzysztof Kamil Baczyński marzec 41 r.


Na wybrzeżu uduszonym przez płynące drzewa

w obrzeżach dymi zmierzchu niebieski opar

i alejami przechodzi śpiewny, wielki cień

zgubionego w dziecięctwie kota.



Przez puste lustro zmierzchu przechodzę co wieczór

wiszę ciemnym odbiciem i znikam.

Falują aleje palmowe wezbrane od przeczuć,

powietrze zaszyte w szum cykad.



Za narożną ulicą, zmniejszony przez księżyc

wyjść na bulwar : otwiera się morza szelest.

Na rejach brygantyny cieniem się wyprężył

wiatru czarny wisielec.



Na okręcie wieków omszonym w zielony plusz

odpływam pod nieba pełne błyskawic, zwierząt, znaków

od chłodnych studni portów obrosłych w powoje róż

w pejzarze japońskich ryb, pereł i laku.



Gdy podróż przekroczy czas i smutek,

na gąbkach lagun zadymi różowym deszczem,

w ten dzień ukryty za brzegiem spojrzenia

znajdę cię na polanie nie przewidzianej przez przestrzeń.



VIII. 1940