Pamiąteczki zasuszone - nieba róż.

Na pudełku tyrol i jabłoń.

Takie proste było wszystko: chleb i nóż.

a teraz gdzie opadło?

Takie proste byłyby lata

- zasuszone dziś w książkach płatki.

Jak obrazki zielenią odczuć?

Niewypukłe obrazki, gładkie.

[Nie ma ciebie, nie będzie, po co

szukać gwiazdek w czarnej sali?

Tylko pamięć wysycha - potok,

świat - klinika trocinowych lalek.]

Dziecinnieje mi ziemia znów

zamykana w tajemnice pudełek.

Oddalony smutek snów

jak nad śmiercią rzucona przełęcz.



Srebrny kluczyk. Nakręcane ptaszki -

- pomniejszone pozytywki zdarzeń.



A to wszystko maleńkie obrazki

powieszone na potężnym konarze.



Krzysztof Kamil Baczyński marzec 41 r.


O ty mój smutku cichy,

smutku gwiazdek maleńkich,

Nazywałem, szukałem

brałem ciebie do ręki.



Jak to się ciało twarde

tak w piasek albo w glinę

zamienia w moich dłoniach,

pragnienie każde- w winę.



Jak to się - kiedy dotknę-

kwiat przeobraża w ciemność,

a poszum drzew - w głuchotę,

a chmury - w grzmot nade mną.



Jak to ja nieobaczny

mijam, sam sobie błachy,

i rzeźbę zanim zacznę

marmur wypełniam strachem.



Jak to ja nasłuchuję

błyskawic w niebie trwogi.

Jakże to ja nazywam

każde czynienie- Bogiem?



Otom strzęp oderwany

od drzewa wielkich pogód,

sam swym oczom nie znany

obcy swojemu Bogu.



Oto słyszę, jak w popiół

przemieniam się i kruszę.

I coraz mniejszy ciałem

wierzę we własną duszę.



1.XI.1942