Te dni są małym miasteczkiem zdarzeń.

Znam świat na pamięć,

na pamięć znam każdą gwiazdę i ból wieków,

rzeczywistość granitową co dzień.

Nie żyję w mieście i krajach globów,

żyję w ogrodzie

przekwitłych uczuć zwierzęcych i pragnień.



Ja: rozstrzelany po tysiąckroć żołnierz stuleci,

z sercem na bagnet brata nakłutym,

nie czekam. Za wzgórzami czasu nabrzmiewa nowy atak.

Odważnie nie wiem końca i początku świata. Kiedy mnie jak boga - przez 

tysiąclecia nie znanego - wyklęto,

znam drogę krzyżowej mądrości - obojętność.



czerwiec 1940


Kraju, kraju ujrzany przez zielone szkło.

Szare osiołki płyną jak łzy zarosłym dnem wspomnienia.

Te krajobrazy, nim spadną, wiszą na rzęsach i drżą.

Szare osiołki płyną jak łzy - zarosłym dnem wspomnienia.



Miniaturowe domki, dalekie o całe powietrze,

o tabun dni i obłoków, dalekie o czyjąś śmierć.

Płyną przeze mnie osiołki zarosłym dnem wspomnienia

i rosną we mnie lata jak czarna, zjeżona sierść.