Te dni są małym miasteczkiem zdarzeń.

Znam świat na pamięć,

na pamięć znam każdą gwiazdę i ból wieków,

rzeczywistość granitową co dzień.

Nie żyję w mieście i krajach globów,

żyję w ogrodzie

przekwitłych uczuć zwierzęcych i pragnień.



Ja: rozstrzelany po tysiąckroć żołnierz stuleci,

z sercem na bagnet brata nakłutym,

nie czekam. Za wzgórzami czasu nabrzmiewa nowy atak.

Odważnie nie wiem końca i początku świata. Kiedy mnie jak boga - przez 

tysiąclecia nie znanego - wyklęto,

znam drogę krzyżowej mądrości - obojętność.



czerwiec 1940


Nic nie powróci. Oto czasy

już zapomniane; tylko w lustrach

zasiada się ciemność w moje własne

odbicia - jakże zła i pusta.



O znam, na pamięć znam i nie chcę

powtórzyć, naprzód znać nie mogę

moich postaci. Tak umieram

z półobjawionym w ustach Bogiem.



I teraz znów siedzimy kołem,

i planet dudni deszcz - o mury,

i ciężki wzrok jak sznur nad stołem,

i stoją ciszy chmury.



I jeden z nas - to jestem ja,

którym pokochał. Świat mi rozkwitł

jak wielki obłok, ogień w snach

i tak jak drzewo jestem prosty.



A drugi z nas - to jestem ja,

którym nienawiść drżącą począł,

i nóż mi błyska, to nie łza,

z drętwych jak woda oczu.



A trzeci z nas - to jestem ja

odbity w wypłakanych łzach,

i ból mój jest jak wielka ciemność.



I czwarty ten, którego znam,

który nauczę znów pokory

te moje czasy nadaremne

i serce moje bardzo chore

na śmierć, która się lęgnie we mnie.



18.X.43r.