O ty mój smutku cichy,

smutku gwiazdek maleńkich,

Nazywałem, szukałem

brałem ciebie do ręki.



Jak to się ciało twarde

tak w piasek albo w glinę

zamienia w moich dłoniach,

pragnienie każde- w winę.



Jak to się - kiedy dotknę-

kwiat przeobraża w ciemność,

a poszum drzew - w głuchotę,

a chmury - w grzmot nade mną.



Jak to ja nieobaczny

mijam, sam sobie błachy,

i rzeźbę zanim zacznę

marmur wypełniam strachem.



Jak to ja nasłuchuję

błyskawic w niebie trwogi.

Jakże to ja nazywam

każde czynienie- Bogiem?



Otom strzęp oderwany

od drzewa wielkich pogód,

sam swym oczom nie znany

obcy swojemu Bogu.



Oto słyszę, jak w popiół

przemieniam się i kruszę.

I coraz mniejszy ciałem

wierzę we własną duszę.



1.XI.1942


Z pętli latarń jak wzrok ku tobie oderwać?

Oto miasto umarłe od żalu.

Ulicą przechodzi ślepy pies dozorcy, 

a różowe suknie wracają z balów.

Lokomotywy jesienią żółkną i sypią liście.

Po szynach zardzewiałych jaki pociąg odejdzie?

Oto mali chłopcy przynieśli nóż i słońce maszyniście,

a pusta drezyna brzęcząc odjeżdża bezludna

i w pędzie

obrywa sczerwieniały liść - semafor.

Z szynku poeta wychodzi niosąc kota zabitego przez pijanych.

Kobiety są obce, obce jak stare fotografie ciotek.

Omijam zmierzch, idę po ciebie w małą zmyśloną uliczkę,

gdzie klon jesienny opada najprawdziwszym złotem.