Nie to, co mi się śniło,

alem co krwią przepłakał,

to widzę, gdy się schylę

nad wodą, w której ptaki

kreślą węzły daremne,

które nie zwiążą bólu

ani mi świat utulą,

ale się plączą ciemne,

ale mi grób rozwiną

i rozwijając - miną.



ten świat, gdzie widzieć chciałem

roślinnych linii mądrość,

gdzie kształty ukochałem

i duchy wszystkich rzeczy,

ten świat, co miażdżąc leczy,

a ginie razem z ciałem,

ten świat czy mi się wyśnił

jak biała gałąź wiśni,

jak tylko wiew anioła,

a potem krwią się polał?





Czym ja rycerzy widział

tam tylko, gdzie się buta

jak chmura ciężka toczy,

czym ja miłości patrzył

przez snem zasnute oczy?





A teraz świat-pokuta

wystąpił rzeką z brzegów

i czy tak znów nauczę

mądrości albo chłodu

niewypaloną młodość?





Trzeba było miłości

po jednej tak odrywać,

pragnienia krwią nazywać,

przywykać tak do rzeczy,

jak mi je Bóg zaprzeczył.

Aby się stała żywa

ziemia ciężka jak zwierzę,

w którą już teraz wierzę,

której bólem nie przegnę,

miłością ledwo sięgnę.





Trzeba mi było w ludziach

znajdować głaz po głazie,

aby mnie trzykroć raził

blask niebiosów ogromnych,

abym się w nocy budził,

w powietrzu szukał, wołał

płonących ust anioła.





Trzeba mi było jeszcze,

żem wierzył w ludzkie czyny,

aby opadły deszcze

od noży bardziej ostre,

aby porosły winy

jak suche, gorzkie osty,

abym jak wiór ognisty

spłonął w oddechu nocy,

bym teraz rozwarł oczy,

bym teraz wierzyć umiał

w to, co lżejsze niż ziemia,

w to, co się nie przemienia.



23 IV 1944 r.


Boże mój. Ja przed Tobą

ołtarz ciała rozdarty.

Ja - jednym sumieniem rodzony,

dymię tysiącem martwych.



Nie tłomacz mi ptaków i roślin,

ja znich poczęty - rozumiem,

tylko się krzywdy nauczyć

i ludzi się uczyć nie umiem.



Ja już spokojny . Ześlij 

ulewy głów obciętych,

strąć nieba płaską dłoń,

Ty ze wszystkiego - święty.



Ale mi czyny wytłomacz,

ziemi ziejący orkan,

bo nic, że po klęsce jej depczę

jak po krzemiennych toporkach

ludzi, co nigdy nie rosnąc,

o ściany jaskiń miecz ostrzą.



Ale wytłomacz mi tych, 

co niewiedzący - u ciemnych wód

są spopielałe krzyżyki czarne

nie odegranych nigdy nut.



31.XII 41 r - 1.I. 42 r.