Ona stojąc w jeziorze ręce obraca do góry

i z nich unoszą się z wolna kwiaty i białe motyle,

kiedy pod kolanami w wodzie mkną ciche chmury,

niebo się szybko przetacza. Ona się fali przychyla

i bierze w dłoń otwartą jak pyszczek różowy kuny

niebieskie łodyżki wody, które się prężą jak struny

i grają cicho i miękko:

"W kwiaty nas zamień, panienko". Więc ręce zwraca w górę i krople 

wypryska wysoko,

czyni z nich liście i jabłka, węże i srebrne jaszczury;

zanim opadną znowu, jeszcze podobne są głogom,

co kwitną. Potem, gdy spadną, przemkną w nich szybko chmury.

Ona się z wolna zawróci unosząc z sobą odbicie,

nie wiedząc jeszcze, czy w sobie, czy w wodnym obrazie prawdziwa,

patrzy w kryształ powietrza i widzi dalekie życie,

raz zapylone trakty, to znowu potoków grzywę.

Nie wie i jeszcze czeka. Wtedy na brzegu, w kotlinie,

rycerz ogromny przystaje i jabłko wyciąga na dłoni,

błękitne jak kropla nieba. Ona ku niemu płynie,

powietrze w krąg rozgarniając, co jak pod skrzydłem dzwoni.

Potem ich las zamyka. I tylko drzewa dojrzałe

tak samo stoją w głębinie, jakby najmocniej kochały.



2 XII 1942


O, dziecko smutne, o ty zagubiony

w żalu najczystszym za wrót niedomknięciem,

którędy by duch przewiał natchnionym cyklonem

i wiarę święcił.



Ty gdzie odjeżdżasz, coś aniołów widział

w ludziach znużonych, co szli nad strumieniem,

i juz odbicia ich ujrazałeś światłem,

gdy były cieniem?



Gdzie chciałeś wyczuć pod dłonią kształt lawy,

która by w gemmy zastygła zwycięstw?

Czy gdzie sie bunt nie z ognia, a z małości stawał,

a z pieśni - wyciem?



Czy gdzie się wolność stawała skuwaniem

w imię powstałych, którzy kładli nowe spadli jak głowy?



Czyś ty nie widział, że w słabości wokół

nikt nie dopatrzył do końca przeznaczeń

i że za mały, by stanąć na cokół

wojownik płacze?



A wiesz, że mędrców i magów spełnienia

to niebo było czynione przez człeka,

by trwał dla celu, szedł, jak idzie-cieniem,

czekał, jak czeka!



I wiesz, co miłość - jeśli tylko sobie?

co znaczy przemoc, jeśli tylko zemstą

za krzywdy, których nie wydrze i spowiedź,

aż staną klęską?



O, dziecko smutne, ty nie dopełnione

człowiekiem - jakby nie spełnione życiem.

Cóż to rzeźbienie, jeśli tylko w marmur

marmuru ryciem?



Cóz to pod snami jak pod palcem czułym

znajdziesz, gdyś człowiek przez ciało i ruchy,

kiedy cię smutkiem w kamieniu wykuły

najczystsze duchy?



Nie płacz i pojmij prawo, które mija

i pojmij sen, a tając pojmowanie, uczyń

żywy grom w głazie jak ręka niczyja,

co żyjąc - uczy.



21. III. 1942r